Zeer nauw verweven met de geschiedenis van de Jodenvervolging gedurende de Tweede Wereldoorlog in Nederland is doorgangskamp Westerbork, door de Duitsers tijdens de oorlog officieel aangeduid als Polizeiliches Judendurchgangslager Westerbork. Meer dan 101.000 Nederlandse Joden zijn via dit kamp gedeporteerd naar de concentratie- en vernietigingskampen van het Derde Rijk. Slechts een klein deel van hen overleefde de Holocaust en keerde na de oorlog terug in Nederland.
Aan de periode dat het kamp fungeerde als doorgangskamp, gaat echter nog een geschiedenis vooraf. Kamp Westerbork werd namelijk niet door de Duitse bezetter opgericht, maar bestond al voor de oorlog. Het kamp werd in 1939 door de Nederlandse regering opgezet als opvangkamp voor Joodse vluchtelingen uit Duitsland en Oostenrijk.
In dit artikel komt zowel de geschiedenis van het Centraal Vluchtelingenkamp Westerbork (1939-1942) als de geschiedenis van het Polizeiliches Judendurchgangslager Westerbork (1942-1945) aan bod. De geschiedenis van de Jodenvervolging in het door de Duitsers bezette Nederland loopt als een rode draad door het artikel heen. Daarnaast wordt aandacht besteed aan de bestemmingen die na de oorlog aan het kampterrein toegewezen werden.
