Brewster ging in 1935 de competitie aan met twee andere bedrijven (Grumman en Seversky) voor de bouw van een nieuwe marinejager aan boord van vliegdekschepen. De bedoeling was dat het toestel de Grumman F3F ging vervangen, wat op dat moment de standaardjager aan boord van vliegdekschepen was. Brewster kwam met model 139, een ontwerp van Brown en Mac Cart, de hoofdontwerpers van Brewster. Model 139 was direct afgeleid van een eerder studiemodel voor een tweepersoons jager/bommenwerper, de XSBA.
Het model 139 was een vliegtuig met een korte dikke romp en de vleugels geplaatst als een middendekker. De vleugels en romp waren geheel van aluminium, behalve de rol en hoogteroeren, welke waren overtrokken met linnen. De cockpit was gesloten en het landingsgestel intrekbaar. De standaardbewapening bestond uit een 7,6 mm en een 12,7 mm mitrailleur, die in de neus waren ingebouwd. Als aandrijving werd gekozen voor de Wright XR-1690-02.
Juni 1936 bestelde de US Navy een prototype onder de aanduiding XF2A-1. Al tijdens de ontwerpfase kwam men er achter dat het toestel onvoldoende vermogen zou hebben en werd besloten om een andere standaardmotor te gebruiken, de Wright XR-1820-22 met een vermogen van 950 pk.
De XF2A-1 ging op 2 december 1937 voor het eerst de lucht in en werd in januari 1938 voor evaluatie overgedragen aan de US Navy. De tests, met name die welke uitgevoerd werden in de windtunnel, gaven aan dat het toestel belangrijk verbeterd zou kunnen worden en terug in de fabriek werden verbeteringen aangebracht aan de cockpit en de aerodynamische eigenschappen.
Technische gegevens:
| Model: | Brewster XF2A-1 | |
| Taak: | Jager | |
| Bemanning: | 1 | |
| Prestaties: | Max. snelheid: 447 km/u | |
| Motor: | Wright XR-1820-22 Cyclone met een vermogen van 950 pk. | |
| Bewapening: | Een 12,7 mm en een 7,62 mm Machinegeweer in de neus | |
| Productie: | 1 |
