P-40, Curtiss

De volgende serie toestellen die de oorspronkelijke order moesten aanvullen, bestond uit 193 exemplaren (serienummers 41-13328 t/m 41-13520) van het Model H81-B. De USAAC gaf hier echter de aanduiding P-40C aan vanwege het afwijkende brandstofsysteem, met betere zelfdichtende tanks en de mogelijkheid om een externe, afwerpbare extra brandstoftank onder de romp mee te voeren. Daarnaast waren de toestellen uitgerust met een ander radiosysteem (SCR-247N in plaats van de gebruikelijke SCR-283). De oorspronkelijke motor werd gehandhaafd, wat met het aanvullende gewicht nog verdere beperkingen in de prestaties teweegbracht.

In 1944 verdwenen de laatste P-40C toestellen naar tweedelijnsdiensten als RP-40C.

Technische gegevens:

De exportversie van de P-40C werd Model H81-A2, door de Britten Tomahawk Mk IIB genoemd. De bewapening was gelijk aan de P-40C. Het type week af van de Tomahawk Mk IIA, door het gebruik van Amerikaanse apparatuur (zoals de radio) in plaats van Britse van binnenuit zelfdichtende brandstoftanks en de mogelijkheid tot het meevoeren van een externe brandstoftank onder de romp.

Van de Tomahawk Mk IIB werden maar liefst 930 exemplaren gebouwd in vier series. De eerste serie behelsde de serienummers AH991 t/m AH999. Deze toestellen werden allen geleverd aan de Sovjet Unie. Van de volgende serie (serienummers AK100 t/m AK570) gingen zeker 36 toestellen naar China voor de AVG en gingen de AK210 t/m AK224 en AK226 t/m AK241 verloren tijdens het transport overzee. Van serie AM370 t/m AM 519 gingen 64 toestellen naar de AVG (American Volunteer Group). De laatste serie omvatte AN218 t/m AN517. Totaal gingen 23 Tomahawk IIB's naar de Sovjet Unie (de AH-serie en een aantal uit de AN-serie). In november werd een onbekend aantal toestellen overgedragen aan de Turkse luchtmacht en later gingen de AK254, AK434, AK440, AK448, AK470 en AK561 naar de Egyptische luchtmacht. De meeste IIB's kwamen in Noord-Afrika terecht, waar ze werden ingezet bij de RAF squadrons No. 73, 112, 250 en 260, het RAAF squadron No. 2 en de SAAF squadrons No. 2,4,5 en 40.

Eén ex-Sovjettoestel is bewaard gebleven en gerestaureerd in de kleuren van de AVG.

Zowel de P-40B als de P-40C werden geleverd aan diverse overzeese jagereenheden in de USAAC. Het waren dan ook deze twee typen die de strijd aan moesten binden toen Japan de oorlog in het Verre Oosten op volle toeren inzette. Op Hawaii waren ten tijde van de Japanse aanval op 7 december 1941 zeker 99 P-40's gestationeerd, 87 P-40B's en 12 P-40C's. Op Wheeler waren No 15 en 18 Persuit Groups, operationeel. Tijdens de eerste aanvalsgolf werden zeker 62 P-40B's op de grond vernield. Vier P-40B's slaagden erin de vijand aan te vallen en schoten zeker vijf Japanse toestellen neer. Van de 12 P-40C'en werden er 7 op de grond vernield en 3 neergeschoten. Na de Japanse aanvallen waren er op Hawaii nog 25 P-40B's en 2C's over. Op Clark Field in de Filippijnen was No 20 Persuit Squadron van No 24 PG uitgerust met P-40's. Ze waren niet veel gelukkiger dan hun collega's op Hawaii.

De Britse Tomahawks hadden aanvankelijk meer succes in de woestijn in Noord-Afrika. De vijand bestond hier aanvankelijk uit de veel mindere Italiaanse jagers. Door het vermogen om veel schade te incasseren bleek het toestel perfect geschikt voor het ondersteunen van aanvallende grondtroepen en het aanvallen van terugtrekkende vijandelijke troepen. Doordat vele acties hier op lage hoogte plaatsvonden kon de Tomahawk het zelfs opnemen tegen de Duitse Messerschmitt Bf 109.

Het meest beroemd is de P-40 waarschijnlijk geworden door de acties van de AVG in China. Deze eenheid Amerikaanse vrijwilligers vocht aan Chinese zijde, onder Brits bevel tegen de Japanse invasie van China. Er is veel onenigheid over welk type toestel nu precies aanvankelijk is geleverd aan de American Volunteer Group. Volgens de fabrieksgegevens moeten het wel Tomahawk IIB's (P-40C) zijn geweest. Getuigen hebben echter keer op keer verklaard dat de AVG toestellen geen externe brandstoftanks konden meedragen, wat ze gelijkschakelde aan de Tomahawk IIA. Ook hadden de toestellen andere wijzigingen die meer duiden op de IIA dan de IIB (type brandstoftanks en gebrek aan bepantsering). De toestellen kwamen echter wel degelijk uit een bestelorder voor Tomahawk IIB's. Waarschijnlijk zijn de toestellen, omdat ze besteld waren door de Chinese regering, zonder extra's, afgebouwd met materiaal bestemd voor Tomahawk Mk IIA's, die de Britse overheid al niet meer geschikt vond. De Curtiss-fabriek raakte zo eenvoudig van overtollig materiaal af. Alhoewel de eenheid bestond uit vrijwilligers voor het Chinese leger, kwam de AVG pas echt in actie nadat Japan de aanval had geopend en de Verenigde Staten bij de oorlog had berokken. De Tomahawks deden dienst bij de AVG tot maart 1942, toen ze werden vervangen door P-40E toestellen.

We bespreken de P-40G alvorens de volgende groep aan de orde komt, aangezien de P-40G direct is afgeleid van de eerste P-40 serie. In 1940 werd bij wijze van proef een P-40 (serienummer 39-221) tijdens de bouw voorzien van vleugels bestemd voor de H81-A2 Tomahawk IIA. Hierbij werd gekeken of de P-40 zo kon worden opgewaardeerd tot een extra bewapening van vier 7,62 mm machinegeweren in de vleugels. Dit toestel kreeg officieus de aanduiding XP-40G.

Tussen augustus en september 1941 werden 43 USAAC P-40's eveneens verbouwd tot Model 81-AG. De toestellen gingen daarna als P-40G weer in operationele dienst. Welke serienummers de toestellen kregen aangemeten, is niet helemaal zeker, maar de meest toonaangevende bronnen scharen ze onder 42-14261 t/m 42-14274, 42-14277 t/m 42-14278 en 42-14281.

In oktober 1941 zijn 16 van deze vliegtuigen naar de Sovjet Unie gestuurd. De overigen gingen in oktober 1942 in tweedelijnsdienst als RP-40G.