Anson, Avro

Tabel 3 : De technische kenmerken van de Avro Anson Mk X :

Avro Anson Mk XI
In juli 1944 realiseerde men een Anson met verhoogd cabineplafond, waardoor meer comfort kon worden geboden aan passagiers. Het toestel zou dienst doen in het personenvervoer en als ambulancevliegtuig. Toepassing van grotere cabineramen gaf een beter uitzicht. Er zijn 90 exemplaren van gebouwd en de Mk XI werd aangedreven door twee Armstrong Siddeley Cheetah XIX motoren.

Avro Anson Mk XII
Rechtstreeks uit de Mk XI werd, door gebruik van twee Armstrong Siddeley Cheetah XV motoren met een vermogen van 420 pk, de Mk XII ontwikkeld. De 254 exemplaren werden geproduceerd in twee types. De Mk XII serie 1 met de originele houten vleugels en de Mk XII serie 2 met geheel metalen vleugels.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog isan de Avro Anson nog een aantal versies gepland, maar nooit gebouwd:
Mk XIII; een boordschuttertrainer met Cheetah IX of XIX motoren,
Mk XIV; een wapentrainer met Cheetah XV motoren,
Mk XV; een navigatietrainer met Cheetah IX of XIX motoren
Mk XVI; een navigatietrainer met Cheetah XV motoren.

Na de Tweede Wereldoorlog ging de productie nog geruime tijd door en werden de volgende versies ontwikkeld:
C.18; een politievliegtuig en verkenner voor Afghanistan en India,
C.19; een transporttoestel voor de RAF en de Avro Nineteen, haar civiele tegenhanger,
T.20; een bommenwerpertrainer met doorzichtige neus voor gebruik in Rhodesië,
T.21; als de T.20 maar met dichte neus,
T.22; een radiotrainer voor de RAF.

De laatste Anson was in 1968 nog bij de RAF in dienst.