Liz Seiker, Freds levensreis

Krijgsgevangene gemaakt

Uiteindelijk kwam Fred terug in Java via Durban (Zuid Afrika, red.) en terwijl hij wachtte om op een ander schip geplaatst te worden, vond de Japanse invasie plaats. Hij meldde zich als vrijwilliger bij het Nederlandse leger maar binnen korte tijd viel hij in Japanse krijgsgevangenschap en bracht hij enige tijd door in een krijgsgevangenen kamp in Bandoeng. Dat was voordat hij naar Singapore werd overgebracht via een helletocht op een schip naar de Changi gevangenis aldaar. Op de overtocht van Java naar Singapore kwam hij er al snel achter wat het betekende een krijgsgevangene van de Japanners te zijn. Gedurende de reis van verscheidenen dagen kwam een aantal van zijn kameraden om het leven.

The situatie in Changi was deerniswekkend maar draagbaar. De krijgsgevangenen werden in elk beschikbaar plekje in de gevangenis weggestouwd. De slaapplaats die hij kreeg toegewezen was op een ijzeren rooster in een doorgang. In het algemeen was de dagelijkse gang van zaken niet al te zwaar hoewel het voedsel en de accommodatie behoorlijk slecht waren. Door de dagelijkse transporten naar de Singaporese kades konden bij gelegenheid kleine hoeveelheden voedsel de gevangenis binnen gesmokkeld worden, of kleine hapjes, die door vriendelijke Chinezen werden doorgegeven, konden mee naar binnen genomen worden. De verschillende nationaliteiten die in Changi werden vastgehouden stonden in die tijd onder het bevel van hun eigen officieren. Op voorwaarde dat je niet opviel, lieten de Japanse bewakers je met rust.

Toen, op een dag, werden alle gevangenen op parade gezet en er werd hun meegedeeld dat ze naar een andere plek zouden worden overgebracht waar hen de eer te beurt zou vallen om een spoorweg te mogen bouwen voor Zijne Keizerlijke Hoogheid Keizer Hirohito van Japan. Spoedig daarna, ís nachts, bracht een konvooi vrachtwagens hen naar het station van Singapore waar een lange trein van stalen veewagons stond te wachten. Alvorens in de wagons te worden geladen werd aan de gevangenen meegedeeld dat ze goed zouden worden behandeld terwijl ze aan de spoorweg werkten en dat voldoende voedsel zou worden verstrekt op voorwaarde dat ze de orders zouden opvolgen zoals die door het Japanse leger zouden worden uitgevaardigd. In geval van ongehoorzaamheid zou de straf streng maar rechtvaardig zijn. Het bleek dat Ďde andere plekí Thailand zou zijn. De treinreis van Singapore naar Ban-Pong in Thailand nam verschillende dagen in beslag gedurende welke het duidelijk werd op wat voor soort behandeling door Hirohitoís dappere soldaten men kon rekenen. De krijgsgevangenen werden de stalen wagons in geperst met zín dertigen of tweeŽndertig per wagon hetgeen inhield dat er slechts sta ruimte was. Tijdens deze reis vielen de eerste dysenterie slachtoffers.

Spoedig na hun aankomst in Ban-Pong werd de groep van Fred naar een groot basiskamp van krijgsgevangenen gebracht in Kanchanaburi waar hun huisvesting was een lange vervallen bamboe hut. Het dak gaf uitzicht op de lucht boven hen op veel plaatsen, de bamboe slaap platformen bestonden bijna niet, de aangewezen slaapplaats per persoon op die latten was ongeveer twee voet breed, de vloer bestond uit aangestampte modder. De krijgsgevangenen werden onmiddellijk aan het werk gezet om die loods te repareren. Tijdens deze eerste periode kreeg Fred zijn eerste ervaringen met de beloofde rechtvaardige behandeling door de Japanse bewakers die de gevangenen met een bamboe stok op hun rug sloegen zonder enige aanwijsbare reden.

Fred begon zijn taak aan de spoorweg met het heien van rechte boomstammen in de rivierbodem in Tamarkan, bedoeld als de fundering voor de betonnen kolommen die Ďde brug over de River Kwaií moesten ondersteunen. Hij werd gedwongen te werken van het ochtendgloren tot zonsondergang op een mager dieet van smurrie en rijst. Het gehele karwei van het heien werd uitgevoerd zonder enig mechanisch hulpmiddel. Groepen krijgsgevangenen werden gedwongen tot aan hun middel in de rivier te staan terwijl ze de het heiblok bedienden door middel van een driehoekige bamboe constructie die voorzien was van een zwaar touw door een blok. De krijgsgevangenen trokken de ram op en lieten die weer schieten op commando van een Japanse bewaker die vanaf de oever door een megafoon het ritme aangaf waarmee hij wilde dat de krijgsgevangenen het heiblok bedienden. Het was een beroerde situatie voor de krijgsgevangenen. Fred keerde terug in het kamp tegen zonsondergang terwijl hij nauwelijks de kracht nog had om zijn hand met zijn lepel naar zijn mond te brengen om de rijst met grijze smurrie te eten die de gevangenen voorgezet werd. De pijn in zijn armen maakte het moeilijk om de slaap te vatten en om uit te rusten voordat de volgende dag van martelingen weer begon. Deze toestand duurde verscheidene weken tot zijn groep werd overgeplaatst naar de bouwplaats voor het talud voor de spoorweg van Ban-Pong naar Birma.

Het werk aan het talud in de omgeving van het basis kamp was gelegen was het landschap vooral vlak en op hetzelfde niveau. Terwijl ze steeds noordelijker vorderden, veranderde het terrein van vlak naar golvend met zeer verschillende grondsoorten. Maar toen het opbouwen van een talud van enkele meters hoog, terwijl de grond van naast het talud langzamerhand steeds meer uit rotsblokken bestond, werden de fysieke moeilijkheden elke dag steeds groter. De opbouw van dit talud werd ůf door de individuele krijgsgevangenen gedaan met een mand die gevuld werd met de grond die uit de aarde naast het talud werd gegraven en naar de steeds maar hoger wordende spoordijk gebracht ůf door twee krijgsgevangenen die een geÔmproviseerde stretcher naar de top droegen. Dit was geen al te inspannende taak wanneer het talud in de begin fase van opbouw verkeerde, maar met het groeien van de helling werd ook het werk moeilijker. Fred maakte het dagelijks mee, wanneer hij tegen de helling op worstelde met een zware lading op zijn schouders en met zijn voeten wegzakkend in de losse aarde van het talud, dat hij hevige kramp kreeg in zijn dijspieren. Wanneer dat gebeurde begon de Japanse bewaker tegen hem te schreeuwen en op hem in te slaan met zijn stok, zodat Fred op de een of andere manier weer in beweging kwam, al was het alleen maar om die gevreesde bamboe stok te ontwijken.

Met het voortschrijden van de bouw van het talud trok de groep van Fred gestadig naar het noorden., waarbij ze de basiskampen achter zich lieten. Zij werden nu gehuisvest in kleinere kampen die geen naam droegen maar alleen met een nummer werden aangegeven. De kleinere kampen stonden altijd onder het bevel van een Japanse onderofficier en deze figuren werden al snel berucht voor hun wrede en onmenselijke behandeling van de gevangenen. Gedurende zijn gevangenschap en werk aan de spoorweg in de kleinere kampen onderging Fred zelf die wreedheden en was getuige van veel van de martelingen die werden uitgeoefend door de Koreaanse kampbewakers op zijn mede gevangenen op gezag van hun Japanse meerderen.

Definitielijst

invasie
Gewapende inval.

Pagina navigatie

Afbeeldingen

Bekijk video
Bekijk video

Fred Seiker - Lest We Forget
(Bron: Fred Seiker)

Informatie

Vertaald door:
Fred Bolle
Geplaatst op:
09-05-2013
Laatst gewijzigd:
04-06-2017
Opmerkingen? Spelfouten?
Geef ons uw feedback!

CategorieŽn


Deze website is een initiatief van STIWOT Alle rechten voorbehouden © 2002-2018
Hosted by Vevida. Privacyverklaring, cookies, disclaimer en copyright.