Operatie Nordwind

Als sinds het begin van het offensief op 7 januari 1945 van het XXXIX. Panzerkorps in het noorden was het Duitse opperbevel het nog steeds niet eens geworden waar de laatste tankreserves ingezet moesten gaan worden. Deze reserves bestonden uit de 10. SS-Panzerdivision 'Frundsberg', de 11. Panzerdivision, de 2. Gebirgsdivision, de 7. Fallschirmjägerdivision en de 47. Volksgrenadierdivision. Deze divisies arriveerden langzaam achter het front en waren verre van compleet. Blaskowitz stelde voor om de Fallschirmjägerdivision, de Bergdivisie en de Volksgrenadierdivisie in te zetten om de oostelijke doorgangen van de Vogezen vrij te maken voor de twee pantserdivisies, die dan hierna westwaarts zouden optrekken naar Haguenau en Gambsheim. Deckers troepen zouden de Amerikanen in het noorden bezig moeten houden zodat deze geen maatregelen konden nemen om het offensief te stoppen. Adolf Hitler stemde voor een deel in het met het plan van Johannes Blaskowitz, maar hij vond dat de 10. SS-Panzerdivision 'Frundsberg' bij Heeresgruppe Oberrhein ondergebracht moest worden. Toen deze beslissingen op 9 januari genomen waren en aan de commandanten doorgegeven werden, waren de eerdere aanvallen allemaal tot staan gebracht, zowel bij Decker in Rittershofen en Hatten, als bij de uitbraakpogingen in het bruggenhoofd van Gambsheim. Ook de cruciale knooppunten in de Vogezen waren nog steeds in Amerikaanse handen.

Door de wanorde in de bevelvoering waren de Duitsers niet in staat om het strategische overwicht op het slagveld uit te buiten. Doordat Hitler erop stond dat de aanvallen zo snel mogelijk uitgevoerd moesten worden, hadden de bevelhebbers te weinig tijd om hun offensieven te coördineren. Hitler gaf zijn toestemming om de laatste reserves in te zetten op 9 januari, maar die bevelen kwamen pas een dag later aan bij Blaskowitz. Inmiddels was wel duidelijk geworden dat Deckers doorbraak succesvol was, maar het opperbevel kon de beslissingen niet meer terugdraaien, omdat men al was begonnen met voorbereidingen voor een nieuwe aanval bij Hatten en Rittershofen. Het was een complete chaos bij de Duitsers. In de tussentijd waren troepen van de 14th Armoured Division gearriveerd in de regio van Hatten en Rittershofen, die dan ook voorlopig de opmars van de Duitsers blokkeerden. Decker moest nu een beslissing nemen om het woud bij Haguenau ten noorden of ten zuiden te passeren. Hierdoor zouden wel zijn flanken bloot komen te staan aan geallieerde tegenaanvallen. Daarom nam hij het besluit om te wachten op versterkingen voor zijn flankdekking. De reserves voor operatie Zahnarzt arriveerden in gedeelten achter het front zodat Von Obstfelder gedwongen werd onvolledige divisies in de strijd te werpen. Op 10 en 11 januari werd de 7. Fallschirmjägerdivision in de strijd geworpen bij Hatten en Rittershofen. Blaskowitz stuurde de 10. SS-Panzerdivision 'Frundsberg' naar het noordoosten, omdat hij dacht dat daar de cruciale veldslag uitgevochten kon gaan worden langs de westoever van de Rijn. Later die dag keerde Johannes Blaskowitz terug naar zijn hoofdkwartier. Hij had de hoop op een snelle doorbraak opgegeven. Adolf Hitler, die inzag dat het offensief van het XXXIX. Panzerkorps gefaald had, gaf het bevel voor een reorganisatie van de bevelstructuur, met als gevolg dat het initiatief bij Heeresgruppe Oberrhein kwam te liggen bij Himmler. De nieuwe indelingen werden van kracht op 12 januari. Het hoofdkwartier van het XXXIX. Panzerkorps, de 10. SS-Panzerdivision en de 7. Fallschirmjägerdivision vielen nu onder het bevel van Himmler. De ervaren 21. Panzerdivision, de 25. Panzergrenadierdivision en de 47. Volksgrenadierdivision gingen naar het LXXXIX. Armeekorps en alle overgebleven stoottroepen vielen nu onder het bevel van het XC. Armeekorps. Terwijl de Duitsers na de beslissingen hun legers aan het reorganiseren waren, verzamelde de 10. SS-Panzerdivision 'Frundsberg' zich in het gebied bij Lauterbourg om zich voor te bereiden op de laatste aanval zuidwaarts.

Patch en Brooks gebruikten de komende dagen om hun troepen opnieuw te organiseren. Doordat het offensief van de 19. Armee tot een eind gekomen was, kon De Lattre de Tassigny de 3ieme Division d'Infantrie Algérienne overplaatsen naar Straatsburg. De aankomst van de 103rd Infantry Division stelde Brooks ook in staat om de zwaar gehavende eenheden van Task Force Herren van het front weg te halen. Na het mislukken van het Ardennenoffensief kwamen er aan geallieerde zijde troepen vrij. Het geallieerde opperbevel stuurde daarom de 101st Airborne Division zo snel mogelijk naar de Vogezen. Patch plaatste de 36th Infantry Division en de overgebleven eenheden van de 12th Armoured Division over naar Brooks, die deze onmiddellijk inzette om het Duitse bruggenhoofd bij Gambsheim te verkleinen. De troepen van de 79th Infantry Division en Task Force Linden konden nu afgelost worden. Uitgezonderd de gebieden rond Hatten en Rittershofen was het de komende dagen betrekkelijk rustig aan het front. De enige Duitse aanvallen die plaatsvonden kwamen uit de lucht. Het waren voornamelijk aanvallen van Messerschmitt 262 straaljagers die de Amerikaanse aanvoerlijnen bestookten. Aan beide zijden was er nu wel tijd om de troepen te reorganiseren en opnieuw te bevoorraden. Na deze weken van zware gevechten bereidden de Duitsers zich voor op hun laatste aanval.

Definitielijst

Armee

Bestond uit meestal tussen de drie en zes Korps en andere ondergeschikte of onafhankelijke eenheden. Een Armee was ondergeschikt aan een Heeresgruppe of Armeegruppe en had in theorie 60.000 - 100.000 man.

bruggenhoofd

Een aan de andere kant van een (natuurlijk)opstakel veroverd stuk land waaruit de aanvaller zijn aanval verder kan voorzetten.

Heeresgruppe

Was de grootste Duitse grondformatie en was direct ondergeschikt aan het OKH. Bestond meestal uit een aantal Armeen met weinig andere direct ondergeschikte eenheden. Een Heeresgruppe opereerde in een groot gebied en kon een paar 100.000 man groot worden.

offensief

Aanval in kleinere of grote schaal.