Hitler, Adolf

LET OP: dit artikel wordt momenteel herschreven.

Toch vonden er aan het eind van 1932 en in het begin van 1933 vele gesprekken plaats tussen Hitler, Rijkskanselier Schleicher, de voormalige Rijkskanselier Franz von Papen en de Keulse bankier Baron Kurt von Schröder, een symphatisant van het nazisme. Tijdens een bijeenkomst van deze vier op 4 januari 1933 in Schröders huis in Keulen deelde Hitler de rest mee dat hij, voorlopig althans, genoegen zou nemen met een functie minder dan die van het kanselierschap. De bespreking werd na twee uur afgebroken en afgesproken werd om binnenkort dit gesprek in Berlijn voort te zetten. Von Papen bracht von Hindenburg op de hoogte van het feit dat Hitler zijn eisen had bijgesteld en bereid was deel te nemen aan een coalitie-regering van rechtse partijen. De Rijkspresident gaf von Papen opdracht om in contact te blijven met de nazi-leider. Het tweede geplande gesprek vond plaats in de studeerkamer van von Ribbentrop in Berlijn in de nacht van 10 op 11 januari 1933, maar de ontmoeting bleef zonder resultaat omdat von Papen de nazi-leider liet weten dan von Hindenburg nog steeds gekant was tegen het uiteindelijke doel van Hitler, namelijk het kanselierschap. Hitler werd kwaad en schortte alle geplande besprekingen voorlopig op. Schleicher was echter in de veronderstelling dat Hitler, na de laatste bespreking, zijn ambitie voor het Rijkskanselierschap had opgezegd en nu meer het bescheiden doel had om een ministerspost te vervullen. In zijn functie als bemiddelaar arrangeerde von Ribbentrop op 18 januari 1933 nog een ontmoeting en Hitler stelde zich nu harder op en eiste expliciet het kanselierschap op. Ook de volgende bijeenkomsten bleven vruchteloos en op 23 januari 1933 informeerde Schleicher, die zich nu realiseerde dat zijn positie bedreigd werd, de Rijkspresident dat hij bij de Rijksdagbijeenkomst op 31 januari een motie van wantrouwen tegen de regering verwachtte. De situatie werd op 28 januari op scherp gesteld toen Schleicher en zijn gehele kabinet hun ontslag indienden. Hitler dreef ondertussen zijn zin door en had zich bereid verklaard de personen uit het vorige kabinet in zijn regering op te nemen die de voorkeur genoten van de Rijkspresident. Von Hindenburg was opgelucht dat Hitler zijn eisen iets had bijgesteld en voor de eerste maal was hij nu bereid een Hitler-kabinet te overwegen. Er moest echter nog een laatste obstakel uit de weg geruimd worden. Hitler stond er namelijk op dat er een machtigingswet zou worden aangenomen die van vitaal belang was om te kunnen regeren zonder afhankelijk te zijn van de rijksdag of van presidentiële steun middels nooddecreten.