Hitler, Adolf

LET OP: dit artikel wordt momenteel herschreven.

Het kabinet Hitler kwam voor de eerste maal bijeen op 30 januari 1933 om vijf uur ’s middags. Hitlers openingstactiek spitste zich toe op de machtigingswet. Zijn conservatieve coalitiepartners met dezelfde ideeën als Hitler, hadden hem in de kaart gespeeld en op 1 februari stelde hij het kabinet op de hoogte van het feit dat hij met von Hindenburg overeenstemming had bereikt over de ontbinding van de Rijksdag.

Op 1 februari 1933, ’s avonds om zeven uur, las Hitler een verklaring voor die even later via de radio zou worden uitgezonden. Hierin kondigde hij zijn plannen aan, waarmee het grote werk van de reorganisatie van de economie ter hand zou worden genomen. De Duitse boer zou gered zijn van de ondergang en de werkloosheid tot het verleden behoren. Hoe hij dit wilde verwezelijken, vertelde hij er echter niet bij. Vervolgens ging hij over op de buitenlandse politiek. Om de strijd te voeren tegen het Verdrag van Versailles en de ontwapeningsconferentie in Genève, had hij de wil en de medewerking van het Duitse volk nodig. De dienstplicht moest weer worden ingevoerd en onder de dienstplichtigen mochten zich geen pacifistische, marxistische, joodse en bolsjewistische elementen meer bevinden. Voorbereidingen voor de opbouw van de gewapende strijdkrachten waren het belangrijkst en moesten zonder uitstel worden getroffen. De doelstelling van de legertop was wederopbouw en herbewapening van het leger en verder door expansie, met de daarbij behorende risico’s van oorlog, de status van Duitsland als grootmacht in ere te herstellen, dit alles in strijd met eerdere verdragen. Nooit eerder waren de gewapende strijdkrachten zo unaniem en saamhorig geweest en Hitler verspilde van zijn kant geen moment om zijn kabinet te verstaan te geven dat militaire uitgaven de hoogste prioriteit hadden.

In de eerste weken van zijn kanselierschap ondernam Hitler stappen om niet alleen de legerleiding, maar ook de leiding van de belangrijkste economische organisaties achter zich te krijgen. Op 1 februari 1933 werd de zogenaamde ‘Wet ter vermindering van de Werkloosheid’ aangekondigd. Het belang hiervan was volgens Hitler dat het dienstbaar gemaakt kon worden aan de herbewapening. Bovendien werden de plannen van ingenieur Fritz Todt uit de ijskast gehaald, waarin hij pleitte voor de aanleg van 6.000 kilometer autosnelweg. De geplande werken waren dermate omvangrijk, dat ze onder supervisie van de staat zouden moeten worden uitgevoerd. Bovendien had Todt het benodigde aantal werkloze arbeiders begroot op ongeveer 600.000, wat neer kwam op ongeveer 10% van het aantal werklozen. Ook dit plan zou dus een substantiële bijdrage leveren aan de bestrijding van de werkloosheid. Ook werden lezers van de Völkischer Beobachter gelokt om een auto aan te schaffen, een gewone auto voor gewone mensen, een Volksauto voor niet meer dan 1.000 Rijksmark. Al vrij snel waren de tekenen zichtbaar die wezen op een herleving in de automobielindustrie en in het tweede kwartaal van 1933 werden er meer dan tweemaal zoveel auto’s geproduceerd als in dezelfde periode het jaar ervoor. Het ‘nieuwe Duitsland’ leek nu op eigen benen te kunnen staan.

Definitielijst

Rijksdag

Duitse regeringsgebouw in Berlijn.