Hitler, Adolf

LET OP: dit artikel wordt momenteel herschreven.

Tijdens de verkiezingscampagne was Hitler wederom onvermoeibaar in zijn propagandistische uitlatingen. Hij sprak grote menigten toe in ontelbare steden en ook vele miljoenen zaten met grote interesse en nieuwsgierigheid aan de radio gekluisterd. Waar de nazi’s de macht hadden ging de campagne vergezeld met een ongekende golf van door de staat gesponsorde terreur en onderdrukking van tegenstanders. Het is niet verrassend dat in een dergelijk klimaat het geweld van de nazi-terreurbenden tegen hun tegenstanders en tegen joodse slachtoffers niet werd tegengegaan. Intimidatie was aan de orde van de dag en ongestraft werden mensen op brute wijze geslagen, gemarteld en zwaar verwond of gedood. Ook kranten, bijeenkomsten en demonstraties die niet voldeden aan het nazi-regime werden verboden en vaak met harde hand de kop ingedrukt. Hitler hoefde zich niet persoonlijk bezig te houden met het geweld in 1933. De uitvoering hiervan kon hij rustig overlaten aan Goering en aan de nazi-leiders. Toch deden al deze zaken geen afbreuk aan Hitlers aanzien bij de bevolking. Velen zagen in hem de ‘juiste man’, die een kans gegeven moest worden. “ Hitler ruimt de boel keurig op en hij smijt de parasieten en oproerkraaiers zonder pardon op straat “, was de algemene tendens op straat. Als hij zo zijn werk bleef doen, dan zou een groot deel van het Duitse volk bij de komende verkiezingen op 5 maart 1933 voor de Rijksdag zijn vertrouwen in hem uitspreken. Op 27 februari 1933 stond echter de Rijksdag in brand. Als verdachte werd al spoedig Marinus van der Lubbe gearresteerd, die al vrij snel bekende de aanslag te hebben gepleegd. In nazi-kringen bestond al lang de angst dat de communisten niet passief zouden afwachten en dat zij voor de verkiezingen met een of andere vorm van machtsvertoon zouden komen. Toch kwam deze aanslag voor de nazi´s op het juiste moment of zoals Goering later memoreerde : “ Een van God gegeven teken “. De populariteit van de nazi´s steeg hierdoor enorm en toen de uitslagen van de verkiezingen op 6 maart eindelijk bekend waren, bleek dat de nazi´s 43,9% van de stemmen hadden gekregen, waarmee zij 288 van de 647 zetels in de nieuwe Rijksdag zouden bezetten. Ondertussen onderging ook de rest van het rijk de terreur en onderdrukking en op 22 maart 1933 werd, even buiten Dachau, het eerste concentratiekamp geopend waar politieke tegenstanders naar afgevoerd zouden worden.

Op 23 maart 1933 richtte Hitler zich tot de Rijksdag, waarin hij in een drie uur durende toespraak zijn programma toelichtte. Hij beloofde een ingrijpende morele sanering van het volk, de boeren en middenstanders te redden van de ondergang, alle werklozen weer aan het werk zien te krijgen en het leger zou zo uitgebreid en gemoderniseerd worden, zoals in de geschiedenis van Duitsland nog nooit was voorgekomen. Aan het eind van zijn toespraak kreeg hij een staande ovatie en klonk uit vele kelen het ‘Heil-geroep’. Eind 1933 bezat Hitler zo goed als de totale en dictatoriale macht. Hitlers partijleger, de SA, had zijn werk gedaan : het had ervoor gezorgd dat Hitler aan de macht was gekomen.

Definitielijst

nazi

Afkorting voor een nationaal socialist.

Rijksdag

Duitse regeringsgebouw in Berlijn.