De eerste plannen voor de ontwikkeling van de Jedburgh Teams ontstonden in mei 1942, een maand nadat de Amerikanen en de Britten tijdens een bijeenkomst in Londen hun strategie hadden besproken voor de bevrijding van Europa. De verdere ontwikkeling van deze teams werd toevertrouwd aan luitenant-kolonel Peter Wilkinson, die aan het hoofd stond van de Special Operations Executive (SOE) voor Midden- en Oost-Europa. Tot juli 1943 was dit een puur Brits initiatief, maar nadat de Amerikanen het Office of Strategic Service (OSS) hadden opgericht, was een geallieerde combinatie al snel gemaakt. In februari 1943 had er voor het eerst een groots opgezette interne operatie plaatsgevonden, met de codenaam ‘Operatie Spartan’, om zodoende de eerste teams samen te stellen. Aan het eind van deze zware week werden er uiteindelijk elf teams samengesteld, die helemaal operationeel waren en op elk moment ingezet konden worden. In april 1944 werden afzonderlijke teams van de SOE en OSS samengevoegd onder het commando van het Special Forces Headquarters (SFHQ) en vanaf dat moment waren de teams officiële eenheden. De eerste bevelhebber van SFHQ waren de Amerikaanse majoor H.B. Cox en de Britse majoor A. Coombe-Tennant.

De verdere selectie en training van de nog te vormen Jedburgh Teams vond plaats op Milton Hall in Groot-Brittannië en stond onder de leiding van luitenant-kolonel F. Spooner. Deze opleiding duurde twee maanden en de nadruk van de training bestond hoofdzakelijk uit guerillaoorlogvoering, het inwinnen van inlichtingen, het verrichten van sabotagehandelingen, het leren omgaan met buitenlandse wapens, ongewapend vechten en het maken van parachutesprongen onder allerlei moeilijke omstandigheden. De kandidaat radiotelegrafisten kregen verder nog een gespecialiseerde opleiding in Lincolnshire en Dunbar. De kandidaten kwamen vanuit alle legeronderdelen en werden aan een strenge selectie en opleiding onderworpen. Degenen die tijdens de opleiding onbekwaam bleken te zijn werden afgevoerd en vervangen door nieuwe kandidaten zodat uiteindelijk alleen maar de besten en sterksten overbleven.

Het doel van de Jedburgh Teams, die normaal gesproken vóór de hoofdmacht zouden worden gedropt, was om een verbinding tot stand te brengen tussen de lokale verzetsgroepen en het geallieerde legercommando, teneinde de ondergrondse op een effectieve manier te bewapenen en te coördineren. Verder zouden deze teams hoofdzakelijk vóór de hoofdmacht en achter de vijandelijke linies worden gedropt. Elk Jedburgh Team zou in militair tenue opereren om zodoende bij een eventuele gevangenname niet als spion te worden behandeld en bestond verder uit drie personen : een Britse of een Amerikaanse officier, een radio-telegrafist en een officier uit het desbetreffende land waar het team actief zou zijn. In totaal werden er 101 Jedburgh Teams opgericht en even zoveel operaties werden uitgevoerd, waarvan 93 in Frankrijk en 8 in Nederland. Voor het Verre Oosten werden later nog ongeveer 30 operaties gepland, waarvan er velen met groot succes werden uitgevoerd achter de Japanse linies. Na de oorlog werden vele uit Amerikanen bestaande Jedburgh Teams ontbonden, terwijl enkele uit Britten en Fransen bestaande Jedburgh Teams nog gestationeerd zouden worden in respectievelijk India en Indo-China.