Internationaal Militair Tribunaal

Gedurende de oorlog was er al wel een en ander bekend geworden over de toestanden in de concentratiekampen en de behandeling van voornamelijk Joden, maar toen de kampen eenmaal waren bevrijd en Duitsland gecapituleerd had, kwam steeds meer van de gruwelijke waarheid aan het licht. Mede hierdoor besloten de geallieerden dat deze misdaden niet onbestraft konden blijven en dus besloten Churchill en Stalin tijdens de Jalta-conferentie in februari 1945 dat de nazi-leiders vervolgd zouden worden. Op 26 juni begon in Londen een conferentie waar de handelwijze van het te vormen tribunaal werd besproken en tevens de aanklachten tegen de diverse personen werden geformuleerd. De aanklacht omvatte de volgende vier punten:

1. Samenzwering tot het voeren van een agressieoorlog ofwel misdaden tegen de vrede,
2. het voeren van een agressieoorlog,
3. oorlogsmisdaden en
4. misdaden tegen de menselijkheid.

Op 8 augustus werd door de Verenigde Staten, Groot-Brittannië, Frankrijk en de Sovjet-Unie het Handvest ondertekend en daarmee was het Internationaal Militair Tribunaal een feit.

Op 20 november 1945 opende de president, Lord Justice Sir Geoffrey Lawrence de eerste zitting van het Internationaal Militair Tribunaal in het Paleis van Justitie te Neurenberg. Er werden getuigen gehoord en diverse bewijsmaterialen ingebracht. Het eigenlijke proces tegen de afzonderlijke beklaagden begon op 8 januari 1946 met de requisitoren van de aanklagers, waarna vanaf 8 maart de beklaagden hun verklaringen aflegden. Tussen 4 en 30 juli hielden de verdedigers hun slotpleidooi, daarna begon de verdediging van de zeven nazi-organisaties die in het tweede deel van de aanklacht werden genoemd. Op 30 augustus werden de getuigenissen afgerond, een dag later legden de beklaagden hun slotverklaring af en vanaf 2 september beraadslaagde het Hof over de vonnissen.

Op de slotzitting van het Internationaal Militair Tribunaal op 1 oktober 1946 sprak de president conform artikel 27 van het Handvest de vonnissen uit:

Doodstraf: Göring, Von Ribbentrop, Keitel, Jodl, Rosenberg, Frick, Seyss-Inquart, Sauckel, Bormann, Kaltenbrunner, Frank en Streicher.
Levenslang: Raeder, Funk en Hess.
Gevangenisstraf: Speer (20 jaar), Von Schirach (20 jaar), Von Neurath (15 jaar) en Dönitz (10 jaar).
Vrijspraak : Fritzsche, Von Papen en Schacht.

De doodvonnissen werden op 16 en 17 oktober 1946 in de gevangenis te Neurenberg voltrokken, op twee na want Hermann Göring had de dag ervoor door middel van een in zijn cel binnengesmokkelde cyanidecapsule zelfmoord gepleegd. Martin Bormann werd bij verstek ter dood veroordeeld, maar was al op 2 mei 1945, waarschijnlijk door zelfmoord, in Berlijn overleden.

Alle teksten op deze website zijn auteursrechtelijk beschermd. Daardoor mag niets vanaf deze website worden overgenomen, gebruikt of gereproduceerd, zonder uitdrukkelijke en schriftelijke toestemming van het STIWOT-bestuur.

Foto's en afbeeldingen op deze site blijven eigendom van de maker/eigenaar. STIWOT bezit het volledige gebruiksrecht van alle afbeeldingen/foto's. Dit recht vervalt niet bij verhandeling door de oorspronkelijke maker/eigenaar.

De processtukken zijn voor Go2War2.nl vertaald door Arnold Palthe. De bron is de Koninklijke Bibliotheek in Den Haag.